Prolog.

15 stycznia 2010 rok.
Witajcie, jestem Bill Kaulitz. Pewnie mnie już znacie, lecz ja nie znam Was. Wiem, bez sensu. Ale… Chciałbym mieć dzień aby móc osobiście poznać swoich fanów. Poznać osoby, które wspierały mnie kiedy było ciężko, które sprawiły, że Tokio Hotel wzbiło się na szczyt. I prawdopodobnie wspieralibyście mnie nadal gdybyście wiedzieli co się dzieje. Pewnie będziecie zdziwieni, że to co tu napiszę jest prawdą. I pewnie pomyślicie „jak to? Przecież nie wygląda na chorego”, „przecież się uśmiecha”, „przecież śmieje się razem z Aliens”. Tak, moi drodzy… Śmieję się, uśmiecham aby dać Wam złudzenie, że wszystko jest dobrze. To nie znaczy, że Was okłamywałem. Nawet jeśli tak to odbierzecie to wiedzcie, że nie chciałem tego. Każdy z nas popełnia błędy, nie wstydźcie się ich. To jest historia, która nie miała prawa się wydarzyć. Ale niestety przyszło mi z nią walczyć.
To nie jest wszystko co zamierzałem Wam powiedzieć. Musicie wiedzieć, że Was kocham. Kocham tak samo jak muzykę i jak kocham swojego brata. Jesteście moim natchnieniem. Nie jestem gotowy aby zrobić ten krok, ale prawdopodobnie nigdy nie będę. Dlatego muszę ten jeden krok wykonać teraz, póki jestem przekonany o jego słuszności. I wiem, ze będziecie mnie za to nienawidzić, krytykować. Tylko, że ja już nie mogę z tym żyć. Nie mogę żyć z myślą, że powoli umieram a razem ze mną Wy i zespół. Wolałbym, żeby to przyszło szybko i bezboleśnie ale tak nie jest. I wszyscy będziemy przez to cierpieć. Gdybym postanowił inaczej, wybrał inną opcję, koncerty byłyby odwoływane, występ po występie.. Zapewne wiele fanów cierpiałoby dużo bardziej wiedząc wcześniej co się dzieje a może mieliby czas by po prostu zrozumieć sytuację. Ale JA nie chcę widzieć, że cierpicie. Nie chcę wiedzieć co byście pisali w listach do zespołu. Może to samolubne ale wolę cierpieć w samotności i zapamiętać Was uśmiechniętych i szczęśliwych. I nie wińcie za to, że nie wiedzieliście, że nie mogliście mnie od tego odciągnąć Toma, Gustava i Georga. Oni również nie wiedzieli. Pewnie teraz czytając ten ostatni list już zdążyli rozwalić komórki o ściany aby wreszcie ucichł dzwonek świadczący o tym, ze wytwórnia chce wiedzieć co się dzieje. Pewnie chcieliby, żeby wraz z milknącym dzwonkiem umilkło poczucie straty. Teraz to ONI będą Was potrzebować. Tom, jeśli to czytasz to wiedz, że wódka ci nie pomoże. Mi nie pomogła. I RZUĆ PALENIE!  Bo to ono mnie zabija… David – dziękuję za to, ze dałeś Nam, Tokio Hotel, tą szansę. Georg, Gustav – dziękuję, ze przez tyle lat byliście mi wsparciem. Przepraszam Was…
Dziękuję Wam, że byliście… Dziękuję, że jesteście. Chciałbym każdemu z Was oddać choć część tego, co Wy daliście mi. Więc zwracam Wam prawdę. Zasługujecie na to…
Pół roku temu po koncercie, zacząłem pluć krwią. Nie wiedziałem o co chodzi, myślałem, ze to może być wina sztucznego dymu ze sceny. Mimo wszystko poszedłem do lekarza. Po długich trzech miesiącach dowiedziałem się, że mam zaawansowanego raka płuc. Szansa na przeżycie wynosi 20%… Przez kolejne trzy miesiące zmagałem się z tym sam. Nawet teraz nie chcę wciągać w to Was ale muszę w końcu powiedzieć prawdę. Świat jest podły, wiem. Jeszcze nie wiem co dokładnie chcę zrobić po opublikowaniu tego listu.. Może zakończę swoje życie cierpiąc, może odejdę po prostu z pola widzenia abyście nie widzieli jak choroba mnie wykańcza. Nie chcę również abyście mnie szukali. Tom, Georg, Gustav, Jost, droga wytwórnio, policjo, tajni agenci i nie wiem co jeszcze – NIE SZUKAJCIE MNIE.  I potraktujcie to jako moją ostatnią wolę, która niezależnie od tego jaka jest musicie ją wykonać. Inaczej… To JEST moja ostatnia wola.
Jutro, a może już nawet dzisiaj mnie tu nie będzie, mam nadzieję, że zrozumiecie.
Drodzy Aliens – zawsze Was kochałem i kochać będę niezależnie od tego co się ze mną stanie. Już nie zobaczycie mnie na ulicy, już nie będę mógł was przytulić do zdjęcia ale uwierzcie – będzie lepiej. Nie podejmuję się leczenia, to by było zbyt wykańczające. Chcę umrzeć szybko, tak abym nie musiał patrzeć na Wasz ból po stracie mnie. Nie będę sprawdzał komentarzy pod tym listem, nie wysilajcie się. Nie ważne co napiszecie - ja i tak tego nie przeczytam więc zdania nie zmienię.
Kocham Was.
Żegnajcie.
Bill.